Βιογραφικό

Ο Παναγιώτης Κουρουμπλής είναι βουλευτής Β´ Αθηνών, δικηγόρος και Δρ. κοινωνικών επιστημών. Την περίοδο 1993-1996 διατέλεσε Γενικός Γραμματέας Πρόνοιας του Υπουργείου Υγείας. Εξελέγη τρεις φορές βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας με το ΠΑΣΟΚ (1996, 2000 και 2009) από το οποίο διαγράφηκε όταν καταψήφισε το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα το 2011. Στη συνέχεια εξελέγη τέσσερις φορές στη Β΄ Αθηνών με τον ΣΥΡΙΖΑ (Μάιος και Ιούνιος 2012, Ιανουάριος και Σεπτέμβριος 2015). Την περίοδο 2015-2018 διατέλεσε διαδοχικά Υπουργός Υγείας, Εσωτερικών & Διοικητικής Ανασυγκρότησης και Ναυτιλίας & Νησιωτικής Πολιτικής.

Κατάγεται από προσφυγική οικογένεια. Οι γονείς του φτάνουν στην Ελλάδα σε παιδική ηλικία ως ορφανοί πρόσφυγες από τον Πόντο και εγκαθίστανται στο χωριό Ματσούκι της Αιτωλοακαρνανίας. Στη διάρκεια της Κατοχής ο πατέρας του εντάσσεται στο ΕΑΜ, ενώ το 1943 το Ματσούκι καίγεται ολοσχερώς από τους Γερμανούς. Ο Παναγιώτης Κουρουμπλής γεννιέται το 1951. Πολιτικοποιείται σε μικρή ηλικία, καθώς η οικογένειά του είναι πολιτικά ενεργή στον χώρο του Κέντρου. Στο πατρικό σπίτι ακούει να μιλούν για τον Ελευθέριο Βενιζέλο, τον Νικόλαο Πλαστήρα και τον Γεώργιο Παπανδρέου.

Σε ηλικία δέκα ετών, παίζοντας με αλλά 6 παιδιά του χωριού κοντά στη γέφυρα του Αχελώου, που είχε παγιδευτεί από τους Γερμανούς στην Κατοχή, βρίσκουν μια χειροβομβίδα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ενώ την περιεργάζονται η χειροβομβίδα εκρήγνυται, με αποτέλεσμα ένας φίλος του να χάσει τη ζωή του και ο ίδιος το φως του. Στη διάρκεια των επόμενων μηνών, καθώς συνειδητοποιεί τη νέα πραγματικότητα, παίρνει τη σημαντική απόφαση να μην υποταχθεί στο μοιραίο. Οπλισμένος με τη θέληση που του ενέπνευσαν οι γονείς του, που στάθηκαν όρθιοι στις κακουχίες του ξεριζωμού και της Κατοχής, αποφασίζει να διεκδικήσει για τον εαυτό του τη ζωή που ο ίδιος ήθελε, ενάντια στα στερεότυπα και τις προκαταλήψεις της εποχής. Έτσι βρίσκεται αντιμέτωπος όχι μόνο με το δικό του σκοτάδι, αλλά και με τον σκοταδισμό των άλλων. Μεγαλώνοντας μαθαίνει να βασίζεται στις δυνάμεις του, αψηφώντας τόσο την καχυποψία από τον ευρύτερο περίγυρο, όσο και την υπερπροστασία από τον κοντινό.

Παρακολουθεί αρχικά τη Σχολή Τυφλών στην Αθήνα και σε ηλικία 13 ετών εισάγεται οικότροφος στη Σχολή Τυφλών Θεσσαλονίκης. Στη συνέχεια πραγματοποιεί το πρώτο του μεγάλο όνειρο, να εισαχθεί στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Με την αποφοίτησή του βραβεύεται από το Ίδρυμα Στασινοπούλου για τις επιδόσεις του στο συνταγματικό και διοικητικό δίκαιο. Με τη Διακήρυξη της 3ης Σεπτέμβρη 1974 γοητεύεται από την προσωπικότητα και τη σκέψη του Ανδρέα Παπανδρέου, στο πλευρό του οποίου θα συνταχθεί αταλάντευτα μέχρι τέλους. Γίνεται ιδρυτικό μέλος της ομάδας πρωτοβουλίας για τη δημιουργία του ΠΑΣΟΚ στο Αγρίνιο και έκτοτε συμμετέχει στους αγώνες του φοιτητικού και λαϊκού κινήματος.

Την περίοδο 1976-1981 διαδραματίζει πρωταγωνιστικό ρόλο σε ένα από τα πιο δυναμικά και επιτυχημένα κινήματα της Μεταπολίτευσης, τον αγώνα για την κατοχύρωση των δικαιωμάτων των τυφλών στη μόρφωση και την εργασία. Η αρχή έγινε το 1976 με την κατάληψη του Οίκου Τυφλών από σχεδόν 300 ανθρώπους με προβλήματα όρασης και με κεντρικό αίτημα την υπαγωγή στο Δημόσιο των ιδρυμάτων για τους τυφλούς, τα οποία έως τότε ελέγχονταν από την Εκκλησία. Το κίνημα γνώρισε μεγάλη απήχηση τόσο στην Ελλάδα, όπου 20.000 συμπαραστάτες συγκεντρώθηκαν στο γήπεδο του Πανιωνίου, όσο και στο εξωτερικό από προσωπικότητες όπως οι Ζαν Πολ Σαρτρ, Σιμόν ντε Μποβουάρ, Υβ Μοντάν, Μισέλ Φουκώ, Κώστας Γαβράς και Νίκος Πουλαντζάς. Η Σχολή συνέχισε να λειτουργεί υπό κατάληψη για 5 μήνες με καθεστώς αυτοδιαχείρισης μέχρι τις 2 Οκτωβρίου 1976, όταν η Αρχιεπισκοπή Αθηνών αναγκάστηκε να υπογράψει με τους εκπροσώπους των τυφλών σύμφωνο παράδοσής της στο κράτος.

Χαρακτηριστικό της εχθρότητας με την οποία το κατεστημένο της εποχής αντιμετώπιζε αυτές τις κινητοποιήσεις είναι ότι το διεθνούς φήμης ντοκιμαντέρ «Ο αγώνας των τυφλών», που κυκλοφόρησε δύο χρόνια αργότερα και εξιστορεί τα γεγονότα αυτά, δεν προβλήθηκε στο φεστιβάλ των Καννών διότι οι αρχές αρνήθηκαν να του χορήγησαν πιστοποιητικό ιθαγένειας. Κατά την αντιπαράθεση εκείνης της περιόδου με τους κατεστημένους μηχανισμούς του κράτους, της Εκκλησίας και των διαχειριστών της φιλανθρωπίας, ο Κουρουμπλής βρέθηκε δεκάδες φορές στο εδώλιο του κατηγορουμένου, με αποκορύφωμα τη δίωξή του με τον Νόμο 4000. Το 1977 εκλέγεται Πρόεδρος του Πανελληνίου Συνδέσμου Τυφλών κηρύττοντας την αντίληψη ότι οι τυφλοί δεν είναι προστατευόμενα άτομα που χρειάζονται προστάτες.

Το 1978 συλλαμβάνει την ιδέα για την ενοποίηση του αναπηρικού κινήματος, ενθαρρύνοντας τη δημιουργία φορέων σε κάθε κατηγορία αναπηρίας. Παράλληλα, συγκροτεί τη συντονιστική επιτροπή αναπηρικών φορέων, μεταλαμπαδεύοντας στους χώρους αυτούς το πνεύμα της κοινωνικής εξέγερσης των τυφλών, που συμπυκνώθηκε στο σύνθημα «μόρφωση – ψωμί – δουλειά και όχι ζητιανιά». Το 1980 συμβάλλει στη δημιουργία της ομοσπονδίας γονέων και κηδεμόνων παιδιών με ειδικές ανάγκες, υποστηρίζοντας ότι ο διοικητικός ρόλος των γονιών στη στήριξη των παιδιών αυτών είναι αναντικατάστατος.

Η ανέλιξη του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία το 1981 αποτέλεσε μεταίχμιο για την ανάπτυξη του αναπηρικού κινήματος και του κοινωνικού κράτους. Για τον ίδιο ήταν η απαρχή μιας νέας πρόκλησης: να προσφέρει όχι από θέση διαμαρτυρίας αλλά από θέση ευθύνης. Επίσης, να δικαιώσει την προσδοκία του αναπηρικού κινήματος ότι η ιδιαιτερότητα ενός πολιτικού στελέχους όχι μόνο δεν αποτελεί εμπόδιο για την παραγωγή πολιτικής, αλλά μπορεί κάλλιστα να είναι προτέρημα. Ως σύμβουλος όλων των Υπουργών Υγείας της περιόδου 1981-1989, συνεισφέρει σε σειρά θεσμικών παρεμβάσεων που θεμελίωσαν το κοινωνικό κράτος, όπως η θεσμοθέτηση μέτρων κοινωνικής στήριξης των ευπαθών ομάδων (τυφλών, αναπήρων, πολυτέκνων κ.ά.). Με τη στήριξη των φορέων της αναπηρίας συμβάλλει στην προώθηση νόμων όπως ο ν. 1320, με τον οποίο καταργήθηκε το εμπόδιο της αρτιμέλειας και θεσπίστηκε η υποχρεωτική πρόσληψη αναπήρων στο Δημόσιο σε ποσοστό 5%.

Το 1982 συμμετέχει στην επιτροπή για τη δημιουργία των ΚΑΠΗ, θεσμού που έμελλε να καθιερωθεί στη συνείδηση της ελληνικής κοινωνίας και τον οποίο δεν έπαψε ποτέ να υποστηρίζει. Την ίδια χρονιά αναλαμβάνει Πρόεδρος της Σχολής Τυφλών, που έχει κρατικοποιηθεί ως αποτέλεσμα των αγώνων της προηγούμενης δεκαετίας κι έχει μετονομαστεί σε Κέντρο Εκπαίδευσης και Αποκατάστασης Τυφλών. Ήταν η πρώτη φορά στην Ελλάδα που τυφλός αναλάμβανε τη διοίκηση κρατικού φορέα. Την εποχή εκείνη στο Κέντρο φοιτούσαν 60 παιδιά, ενώ απασχολούνταν 4 επιστήμονες. Μέσα σε λίγα χρόνια οι μαθητές αυξήθηκαν σε 120, το επιστημονικό δυναμικό σε 90, ενώ ιδρύθηκαν πολλά νέα τμήματα (τμήμα πρώιμης διάγνωσης, τμήμα ένταξης στα κοινά σχολεία, προνηπιακός σταθμός, σχολή τηλεφωνητών, τμήμα περιπατητικών δασκάλων για την ενημέρωση γονέων τυφλών παιδιών της επαρχίας, κ.ά.). Αναπτύσσοντας συνεργασία με το πρότυπο σχολείο για τυφλούς και μαθητές με προβλήματα όρασης στις γερμανόφωνες χώρες, τη Σχολή Carl-Strehl του Μάρμπουργκ, το Κέντρο γίνεται ισάξιο με τα πιο σύγχρονα της Ευρώπης.

Το 1983 σε συνεργασία με την τότε Υφυπουργό Κοινωνικών Ασφαλίσεων Ρούλα Κακλαμανάκη συμβάλλει στην ψήφιση νέου θεσμού που εξασφαλίζει σε όλους τους ανασφαλίστους άνω των 65 την υπαγωγή στο καθεστώς συνταξιοδότησης του ΟΓΑ (σύνταξη, νοσοκομειακή και φαρμακευτική περίθαλψη). Την περίοδο 1984-1985 υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης Τυφλών στο Όσλο καθώς και της Παγκόσμιας Οργάνωσης Τυφλών στο Ριάντ. Παράλληλα ταξιδεύει συχνά στο εξωτερικό ως προσκεκλημένος ομιλητής σε δεκάδες διεθνή συνέδρια.

Το 1985 συμβάλλει στην προώθηση του ν. 1566 περί ειδικής αγωγής, με τον οποίο το κράτος πρώτη φορά ανέλαβε και ενίσχυσε την εκπαίδευση των προσώπων με ειδικές ανάγκες, καταργώντας τον νόμο περί αποκλινόντων εκ του φυσιολογικού και καθιερώνοντας νέες ορολογίες, απαλλαγμένες από στερεότυπα. Το 1987 συμβάλλει στην ψήφιση του ν. 1648, που παρείχε προστασία για τις προσλήψεις στο δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα των πολυτέκνων, των θυμάτων της Εθνικής Αντίστασης και των μονογονεϊκών οικογενειών.

Το 1990 συμμετέχει ως ιδρυτικό μέλος στο Ευρωπαϊκό Φόρουμ για την Αναπηρία στις Βρυξέλλες, που στόχευε στην ανάδειξη των δικαιωμάτων των ατόμων με ειδικές ανάγκες και στην καταπολέμηση των κοινωνικών διακρίσεων σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Το 1990 προβαίνει στη συλλογή, ταξινόμηση και έκδοση της διάσπαρτης νομοθεσίας για τα ΑμεΑ στην Ελλάδα, ώστε να καταστεί προσπελάσιμο εργαλείο διεκδίκησης των δικαιωμάτων τους από τον καθένα ξεχωριστά.

Το 1990 ιδρύει μετά από δεκαετή προσπάθεια την Εθνική Συνομοσπονδία Ατόμων με Ειδικές Ανάγκες, με την οποία επιτέλους ενοποιείται το αναπηρικό κίνημα, και διατελεί πρώτος της πρόεδρος μέχρι το 1993. Με το σύνθημα «δεν επαιτούμε – απαιτούμε και διεκδικούμε» οι ανάπηροι επιλέγουν πρώτη φορά τη συλλογική εξωστρέφεια και πρωτοστατούν στην ανατροπή των κοινωνικών στερεοτύπων που τους περιθωριοποιούν.

Το 1993 ο Ανδρέας Παπανδρέου προβαίνει σε μια σημαντική τομή για την έμπρακτη αναγνώριση του ισότιμου ρόλου των ΑμεΑ στην Πολιτεία, ορίζοντάς τον Γενικό Γραμματέα Πρόνοιας του Υπουργείου Υγείας. Ήταν η πρώτη φορά που τυφλός αναλάμβανε κυβερνητική θέση. Ως Γενικός Γραμματέας Πρόνοιας την περίοδο 1993-1996 επικεντρώνεται στην προστασία των παιδιών, των πολιτών τρίτης ηλικίας, των πολύτεκνων οικογενειών και των προσώπων με αναπηρία, ενώ συμβάλλει καθοριστικά στη δημιουργία της πρωτοβουλίας «Βοήθεια στο σπίτι». Την ίδια περίοδο συλλαμβάνει, επεξεργάζεται και καταθέτει πρόταση στην ΕΕ -την οποία υποστήριξε ο ίδιος στις Βρυξέλλες- για την υπαγωγή της Πρόνοιας στο Β΄ Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης, εξασφαλίζοντας 39 δισ. δρχ. για την αναβάθμιση των προνοιακών υποδομών. Επί θητείας του συστάθηκαν με ευρωπαϊκή χρηματοδότηση 12 κέντρα φυσικής αποκατάστασης, μία μονάδα απεξάρτησης στη Θήβα, 32 κέντρα υποστήριξης ατόμων με ειδικές ανάγκες καθώς και δεκάδες άλλα, ειδικά για την υποστήριξη παιδιών, από συλλόγους γονέων και κηδεμόνων ΑμεΑ. Επίσης έγιναν 2.500 προσλήψεις σε παιδικούς σταθμούς, ενώ ιδρύθηκαν περισσότεροι από 300 νέοι.

Έχοντας ήδη τιμηθεί από το ΠΑΣΟΚ με θέσεις στο ευρωψηφοδέλτιο το 1989 και στα ψηφοδέλτια Επικρατείας το 1990 και το 1993, αποφασίζει να πολιτευτεί το 1996 στην ιδιαίτερη πατρίδα του. Με 32.620 ψήφους εκλέγεται πρώτος, όχι μόνο στην Αιτωλοακαρνανία αλλά σε όλη την περιφέρεια, και γίνεται ο πρώτος τυφλός βουλευτής. Το 2001 εκδίδεται το βιβλίο του με τίτλο «Το δικαίωμα στη διαφορά».

Το φθινόπωρο του 2011 συγκροτεί μαζί με άλλους αποχωρήσαντες από το ΠΑΣΟΚ το Ενωτικό Κοινωνικό Μέτωπο, το οποίο προσχωρεί στον ΣΥΡΙΖΑ μετά την αποτυχημένη προσπάθεια σύμπηξης κοινού μετώπου όλων των αριστερών αντιμνημονιακών δυνάμεων. Ο ΣΥΡΙΖΑ μετονομάζεται σε ΣΥΡΙΖΑ-Ενωτικό Κοινωνικό Μέτωπο μέχρι το επόμενο συνέδριο του κόμματος.

Κοινοβουλευτική δράση

Από την πρώτη εκλογή του στη Βουλή με τον ΣΥΡΙΖΑ το 2012 μέχρι τον σχηματισμό κυβέρνησης το 2015 εκτελεί χρέη κοινοβουλευτικού εκπροσώπου του κόμματος αναπτύσσοντας έντονη κοινοβουλευτική δράση. Κάνοντας χρήση του άρθρου 41Α του Κανονισμού της Βουλής ανέλαβε πρωτοβουλία να κληθούν ενώπιων των τριών αρμόδιων Διαρκών Επιτροπών της Βουλής οι τότε Υπουργοί Οικονομικών, Εξωτερικών, Εθνικής Άμυνας και Δικαιοσύνης, ώστε να τοποθετηθούν για το κατοχικό δάνειο και τις γερμανικές επανορθώσεις και αποζημιώσεις. Ήταν η πρώτη φορά μετά την Απελευθέρωση που το ζήτημα αυτό συζητήθηκε στη Βουλή παρουσία Υπουργών, οπότε αποφασίστηκε η σύσταση αρμόδιας Επιτροπής την επόμενη κοινοβουλευτική περίοδο. Έτσι, τον Μάρτιο του 2014 συγκροτήθηκε η Διακομματική Επιτροπή για τη διεκδίκηση των γερμανικών αποζημιώσεων.

Επίσης, υπέβαλε δύο μηνυτήριες αναφορές προς την Εισαγγελία του Αρείου Πάγου, οι οποίες βρίσκονται ακόμα σε εξέλιξη: α) για την αγορά δομημένων ομολόγων με τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων και β) για τη δικαστική διερεύνηση ανείσπρακτων επιχειρηματικών δανείων ύψους 23 δισ. ευρώ. Τέλος, με την κατάθεση επίκαιρων επερωτήσεων στη Βουλή ανέδειξε κρίσιμα θέματα, όπως η υπαγωγή των ελληνικών ομολόγων στο αγγλικό δίκαιο και η Διατλαντική Συμφωνία Εμπορίου και Επενδύσεων (ΤΤΙΡ).

Κυβερνητικό έργο

Από τον Ιανουάριο του 2015 ορίσθηκε διαδοχικά επικεφαλής σε τρία υπουργεία, όπου είχε την ευθύνη για τη χάραξη πολιτικής σε κοινωνικούς, διοικητικούς αλλά και παραγωγικούς τομείς, ενώ διετέλεσε και πολιτικός προϊστάμενος Σωμάτων Ασφαλείας.

Επί θητείας του στο Υπουργείο Υγείας κατά την πρώτη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ (28/1/2015 ­- 28/8/2015) προωθήθηκαν οι αναγκαίες θεσμικές παρεμβάσεις για την υγειονομική κάλυψη των ανασφαλίστων και των ευάλωτων κοινωνικών ομάδων, ενώ καταργήθηκε η υποχρεωτική καταβολή εξέταστρου 5 ευρώ στο Εθνικό Σύστημα Υγείας. Έχοντας αναδείξει, ως βουλευτής της αντιπολίτευσης, το όργιο κατασπατάλησης και διαφθοράς στον χώρο της υγείας, έδωσε αμέσως εντολή στη Διοίκηση του ΚΕΕΛΠΝΟ να παύσει κάθε χρηματοδότηση προς τα ΜΜΕ και στη συνέχεια διέταξε τη διεξαγωγή ελέγχων σε 14 εποπτευόμενους οργανισμούς του Υπουργείου. Επιπλέον, με Υπουργική Απόφαση πάγωσε η αύξηση της συμμετοχής του πολίτη στα φάρμακα (που είχε ανέλθει στο 25%, από 10% το 2012), ενώ εξαγγέλθηκε το παιδιατρικό νοσοκομείο Θεσσαλονίκης καθώς και πανελλαδικό ειδικό πρόγραμμα προσυμπτωματικού ελέγχου για ορισμένες κατηγορίες καρκίνου. Τέλος, εξασφαλίστηκε η πρόσληψη 3.500 μόνιμου ιατρικού και παραϊατρικού προσωπικού για τη στελέχωση του Ε.Σ.Υ, ενώ συγκροτήθηκε επιτροπή για την αναβάθμιση της Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας.

Ως Υπουργός τάχθηκε σαφώς υπέρ ενός ενισχυμένου ρόλου της εγχώριας φαρμακοβιομηχανίας στο νέο παραγωγικό μοντέλο της χώρας, τονίζοντας ότι η υψηλή τεχνογνωσία της συνιστά ισχυρό συγκριτικό πλεονέκτημα που θα της επέτρεπε να πρωταγωνιστήσει σε διεθνές επίπεδο, ιδιαιτέρως στην παραγωγή και εξαγωγή αξιόπιστων γενόσημων φαρμάκων. Παράλληλα διεκδίκησε από τις πολυεθνικές φαρμακευτικές να παράγονται εντός της χώρας τα φάρμακα που καταναλώνονται στην Ελλάδα.

Στο εξωτερικό προέβαλλε συστηματικά τη μεσογειακή διατροφή και την κρητική δίαιτα στο πλαίσιο της προληπτικής ιατρικής, ενώ υποστήριξε σταθερά τη θέση περί καθολικής προσβασιμότητας του πληθυσμού σε φάρμακα. Στα Συμβούλια Υπουργών της ΕΕ έθεσε εμφατικά για πρώτη φορά το ζήτημα της από κοινού διαπραγμάτευσης των κρατών-μελών με τις πολυεθνικές για την προμήθεια ακριβών καινοτόμων φαρμάκων. Το ίδιο υποστήριξε απευθυνόμενος και στη Γενική Συνέλευση του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας στη Γενεύη, λέγοντας χαρακτηριστικά: «εδώ εκπροσωπούμε τους πολίτες, όχι τις εταιρείες».

Μετά τη δεύτερη εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ το 2015 ανέλαβε το πρώτο τη τάξει Υπουργείο Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης, που τότε είχε δομή υπερ-υπουργείου στο οποίο υπάγονταν τα χαρτοφυλάκια Προστασίας του Πολίτη, Μεταναστευτικής Πολιτικής, Διοικητικής Ανασυγκρότησης και Μακεδονίας-Θράκης. Επί υπουργίας του καθιερώθηκε η απλή αναλογική και το δικαίωμα ψήφου από την ηλικία των 17. Συνέβαλε καθοριστικά στην επαναθεσμοποίηση του Καλλικράτη, συγκροτώντας επιτροπή στην οποία πρώτη φορά συμμετείχαν εκπρόσωποι των Δήμων, των Περιφερειών αλλά και των εργαζομένων στους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Επίσης, σε συνεργασία με τον Αναπληρωτή Υπουργό Διοικητικής Ανασυγκρότησης Χριστόφορο Βερναρδάκη, συγκρότησε την Εθνική Επιτροπή Κωδικοποίησης της Νομοθεσίας για τη δραστική αντιμετώπιση της γραφειοκρατίας και της πολυνομίας.

Έχοντας αναλάβει καθήκοντα την περίοδο της μεγάλης έξαρσης των μεταναστευτικών ροών, ανέλαβε συντονιστικό ρόλο σε συνεργασία με άλλα υπουργεία, διεθνείς οργανισμούς, Δήμους, Περιφέρειες και ΜΚΟ για την αντιμετώπιση των διοικητικών, χρηματοδοτικών, ανθρωπιστικών αλλά και ζητημάτων ασφαλείας που προέκυπταν. Τέλος, ανέπτυξε άριστες σχέσεις με την Τοπική Αυτοδιοίκηση και συνεργάστηκε με τους Δήμους για την αντιμετώπιση διαφόρων επιμέρους θεμάτων, όπως το οξύτατο πρόβλημα διαχείρισης απορριμμάτων που για 10 χρόνια ταλάνιζε τον Πύργο και την Αρχαία Ολυμπία.

Από τη θέση του Υπουργού Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής (5/11/2016 ­­- 29/8/2018) θεσμοθέτησε πρώτη φορά την εισαγωγή με Πανελλήνιες Εξετάσεις στο Λιμενικό Σώμα, ενίσχυσε την παρουσία της ελληνικής ναυτιλίας στα διεθνή φόρα και τον IMO, ενώ σήμανε συναγερμό για την αναβάθμιση της ναυτικής εκπαίδευσης. Επί θητείας του ολοκληρώθηκε η ιδιωτικοποίηση του Λιμένα Θεσσαλονίκης με παράλληλη εξασφάλιση των δικαιωμάτων των εργαζομένων. Κατόπιν σκληρής διαπραγμάτευσης με το ΤΑΙΠΕΔ, επιλέχτηκε για τα υπόλοιπα λιμάνια η διαδικασία των υπο-παραχωρήσεων συγκεκριμένων λιμενικών δραστηριοτήτων αντί της πλήρους ιδιωτικοποίησης και προετοιμάστηκε το σχετικό νομοσχέδιο. Επίσης πρώτη φορά παραχωρήθηκαν εκτάσεις των χερσαίων ζωνών των λιμανιών στους Δήμους και θεσμοθετήθηκε η υποχρέωση των λιμένων Πειραιά και Θεσσαλονίκης να παραχωρούν το 2,5% του τζίρου τους στους γειτονικούς Δήμους.

Με τον ν. 4504 καθιερώθηκε ένα σύγχρονο θεσμικό πλαίσιο που έλυσε χρονίζοντα προβλήματα στον ευρύτερο χώρο της ναυτιλίας, των λιμανιών και του Λιμενικού Σώματος. Προωθήθηκε το μεγάλο πρόγραμμα προμηθειών για την Υπηρεσία Ολοκληρωμένης Θαλάσσιας Επιτήρησης, τον εξοπλισμό του Λιμενικού Σώματος και τον εκσυγχρονισμό των διοικητικών δομών του Υπουργείου. Συντάχθηκε πρώτη φορά Πλαίσιο Εθνικής Στρατηγικής για τις Θαλάσσιες Πολιτικές, ενώ θεσμοθετήθηκε, έπειτα από δεκαετίες εξαγγελιών, το μεταφορικό ισοδύναμο για την εξίσωση του κόστους μεταφοράς των νησιωτών και των νησιωτικών εμπορευμάτων με εκείνο της ηπειρωτικής χώρας. Επίσης εξοπλίστηκε, εκσυγχρονίστηκε και στελεχώθηκε η Πλοηγική Υπηρεσία, ενώ εξασφαλίστηκε ο δημόσιος χαρακτήρας της. Επιπλέον, στηρίχθηκε έμπρακτα ο κλάδος των ελληνικών σκαφών αναψυχής με τη διεξαγωγή εκστρατείας καταπολέμησης των παράνομων ναυλώσεων στις ελληνικές θάλασσες, ενώ ήρθησαν οι φραγμοί για την προσέλκυση mega yachts από τρίτες χώρες στην ελληνική αγορά. Τέλος, εξασφαλίστηκαν βαρέα και ανθυγιεινά για τους εργαζόμενους των Προβλητών 2 και 3 του Πειραιά, αναβαθμίστηκε το ακτοπλοϊκό δίκτυο, ενισχύθηκε ο τομέας της κρουαζιέρας ενώ, σε συνεργασία με την πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Ανάπτυξης, απελευθερώθηκε μετά από 20 χρόνια το Ναυπηγείο Σκαραμαγκά για αξιοποίηση και στηρίχτηκε η Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη Περάματος.

Ο Παναγιώτης Κουρουμπλής έχει τιμηθεί πολλές φορές από εγχώριους και διεθνείς φορείς για την κοινωνική του δράση. Το 2006 η Ακαδημία Αθηνών τον βράβευσε σε αναγνώριση των κοινωνικών και πολιτικών του αγώνων. Το 2012 βραβεύτηκε στο Μέγαρο Rayburn του Κογκρέσου των ΗΠΑ από το Ευρω-Αμερικανικό Συμβούλιο Γυναικών (E.A.W.C.) για τη θέληση και την επιμονή που έχει επιδείξει στο κοινωνικό του έργο.

Φέρνοντας συχνά ως παράδειγμα την προσωπική του πορεία, παρακινεί τους νέους να αρνούνται κάθε μορφή παραίτησης και να αγωνίζονται για τα όνειρά τους.

Είναι παντρεμένος και έχει δύο παιδιά.