Εθνική Συνομοσπονδία Αναπήρων

Το 1977-1984 εκλέγεται Πρόεδρος του Πανελληνίου Συνδέσμου Τυφλών και συμβάλλει από τη θέση αυτή στην αναβάθμιση της πνευματικής και κοινωνικής στάθμης των τυφλών στην Ελλάδα. Πρώτος στόχος του ήταν η οργάνωση και ο εμπλουτισμός της βιβλιοθήκης ομιλούντων βιβλίων των τυφλών η οποία και συμβάλει στην πνευματική ανάπτυξη τους Δεύτερος στόχος η οργάνωση ενός κοινωνικού κινηματικού κινήματος που διεκδικεί,απαιτεί και δεν επαιτεί λύσεις στα προβλήματα του γιατί ο ίδιος είναι οπαδός της δημόσιας δράσης και όχι της δημόσιας σχέσης. Συγκρούεται με σφοδρότητα με τα φιλανθρωπικά κατεστημένα. Διεκδικεί τη θέσπιση Ν. 612/77 για την συνταξιοδότηση των τυφλών με πλήρη σύνταξη γήρατος στα δεκαπέντε χρόνια ανεξαρτήτου ηλικίας. Ο νόμος αυτός επεκτάθηκε αργότερα στους κινητικά ανάπηρους, στους πάσχοντες από μεσογειακή αναιμία, στους νεφροπαθείς, με πρωτοβουλίες και του ιδίου από τις διάφορες θέσεις που βρισκόταν κάθε φορά. Το 1980 από τη θέση του Προέδρου της συντονιστικής επιτροπής των συνεργαζομένων σωματείων αναπήρων, στηρίζει τις κινητοποιήσεις των παραπληγικών – τετραπληγικών , αποτέλεσμα των οποίων υπήρξε η ψήφιση του Ν. 490/77 για αδασμολόγητο αυτοκίνητο στους κινητικά αναπήρους και του Ν. 1143/80 άρθρο 42 για την θέσπιση εξωϊδρυματικού επιδόματος στους παραπληγικούς – τετραπληγικούς. Είναι μια κοινωνική εξέγερση που προκαλεί το ενδιαφέρον και την στήριξη όλων των διανοουμένων της Ευρώπης και αποτυπώνεται με τον πιο εύγλυπτο τρόπο, στο ντοκιμαντέρ εκείνης της εποχής της Μαίρης Παπαλιού, ο αγώνας των τυφλών. Ηγήθηκε της απεργίας πείνας των τυφλών στις 20 Μαΐου το 1976 και διώχθηκε για τους αγώνες του με τον νόμο 4000. Ήταν πάντα αδιαπραγμάτευτη επιλογή του η αρχή που λέει ότι τα σημαντικά πράγματα στην ζωή δεν χαρίζονται αλλά κατακτιούνται από εκείνους που δεν επαιτούν αλλά απαιτούν και διεκδικούν.

Το 1981-1989 ορίζεται Πρόεδρος του Κέντρου Εκπαίδευσης και Αποκατάστασης Τυφλών (ΚΕΑΤ), ο πρώτος τυφλός Πρόεδρος που αναλαμβάνει τέτοιο θεσμικό χώρο, οργανώνει και στελεχώνει το κέντρο με επιστημονικό προσωπικό στα Ευρωπαϊκά πρότυπα εξασφαλίζοντας σύγχρονες υπηρεσίες στους τυφλούς μαθητές όλης της Ελλάδας και εξασφαλίζει για πρώτη φορά την ανάληψη από το κράτος της εκπαίδευσης των ελλήνων τυφλών.

Το 1981-1989 τοποθετείται ειδικός σύμβουλος των Υπουργών Υγείας και Πρόνοιας (ο πρώτος τυφλός που αναλαμβάνει τέτοια θέση). Παραμένει αντισυμβατικός στις ιδέες και στις σκέψεις του και συμβάλλει στην προώθηση πρωτοποριακών για την εποχή θεσμών κοινωνικής πρόνοιας (καθιέρωση του θεσμού των ΚΑΠΗ, καθιέρωση θεσμικών πλαισίων για την εκπαίδευση, τις προσλήψεις και την αποκατάσταση των προσώπων με ειδικές ανάγκες, Ν. 1566 για την ειδική αγωγή και Ν. 1648 για τις προσλήψεις των αναπήρων και των πολυτέκνων, ασφάλιση όλων των ηλικιωμένων ανθρώπων από 65 και άνω στον ΟΓΑ με δικαίωμα σύνταξης και περίθαλψη Ν1296/82 και επέκταση του εξωϊδρυματικού επιδόματος απολύτου αναπηρίας και παραπληγίας σε όλους τους αναπήρους ασφαλισμένους του ΟΓΑ Ν. 2458/87).

Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της παγκόσμιας οργάνωσης τυφλών (1984), της Ευρωπαϊκής Ένωσης τυφλών (1985) και του Ευρωπαϊκού φόρουμ για τα άτομα με ειδικές ανάγκες (1990), με σημαντική παρουσία στην ανάδειξη αυτών των διεθνών μη κυβερνητικών οργανώσεων. Υπήρξε ιδρυτής και πρώτος Πρόεδρος της Εθνικής Συνομοσπονδίας Αναπήρων (1989), συμβάλλοντας στην αφύπνιση, την κινητοποίηση και την αποπεριθωριοποίηση των χιλιάδων αναπήρων της Ελλάδας πιστεύοντας όχι στην αναίμακτη διάδρομο της συμβατικότητας αλλά στον αιματηρό δρόμο της σύγκρουσης και της διεκδίκησης. Επιχειρεί να οργανώσει ένα κινηματικό φορέα που θα οραματίζεται να είναι η ασπίδα και η δύναμη των κατατρεγμένων, των αδικημένων και των περιθωριοποιημένων γιατί πιστεύει ότι η αιτία της περιθωριοποίησης του αναπήρου δεν είναι το κενό που μπορεί να έχει στην σφαίρα των δυνατοτήτων αλλά οι κοινωνικές κατασκευές που είναι προϊόν ενός συστήματος που τα πάντα υποκύπτουν στην λογική του κέρδους.